24 / 8 / 1378 دوشنبه درس شمارهء ( 153 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسهء پيش تمسك برخى به اجماع براى « حرمت ترك وطى زوجه به مدت چهار ماه » مطرح شد و مورد بررسى قرار گرفت . گفتيم كه تحصيل چنين اجماعى مشكل است و تحقّق اجماع را ، با توجه به عدم تعرّض فقهاى متقدم نسبت به اين مسأله ، نمىتوان احراز نمود . در اين جلسه ابتدا توضيحى كوتاه پيرامون اشتباهى كه در كتاب مستند مرحوم نراقى ( ره ) رخ داده ، خواهيم داد . سپس به اين بحث مىپردازيم كه بر فرض پذيرش حصول اجماع ( صغرى ) آيا مىتوان كبروياً چنين اجماعى را حجت دانست يا نه ؟ و در اين باره مناقشهء مرحوم آقاى خوئى ره را دربارهء شرط حجيت اجماع مورد نقد و بررسى قرار مىدهيم . در خاتمه ادعاى انصراف و مفهوم آن را دربارهء اعتبار انزال در وطى - كه در متن عروه مطرح شده - بررسى خواهيم نمود . * * * الف ) بحثى دربارهء ادعاى اجماع در مسألهء مورد بحث ( حرمت ترك وطى زوجه بيش از چهار ماه ) : 1 ) استناد به اجماع در كلمات فقهاء بحث در اين بود كه « لا يجوز ترك وطى الزوجة اكثر من اربعة اشهر » گفتيم گروهى از فقها مانند صاحب مسالك و فيض ادعاى اجماع كرده‌اند و وحيد بهبهانى و صاحب مدارك و رياض ، لزوم مباشرت را « المعروف من مذهب الاصحاب » دانسته‌اند . و گفتيم در دو مرحله بايد بحث شود :